Als ambtelijk secretaris van de Propaedeuse, bij de afdeling Bouwkunde aan de Technische Universiteit in Delft, bleek ik een “lage drempel” te hebben voor studenten met de meest uiteenlopende problemen. Ik was daar op mijn 17e komen werken en rond mijn 22e kreeg ik de behoefte deze hulpverlening te professionaliseren. Ik meldde me aan, maar was te jong voor de urgentieopleiding van de sociale academie. De baan was té leuk en interessant om op te geven …
Toen ik 23 was, werd ik in mijn naaste omgeving geconfronteerd met de zelfdoding van iemand waar ik veel van hield; naast machteloosheid en verdriet was er ook verontwaardiging over “het systeem”. Dat moest toch anders kunnen dacht ik, niet opsluiten, volstoppen met medicijnen, isoleercel, bossen met sleutels …. Er móet een andere manier te zijn om depressieve mensen te helpen.
Na wat omzwervingen in de bouw- en volkshuisvestingswereld ben ik begin negentiger jaren een eigen bedrijf begonnen. Organiseren van excursies voor professionals op het gebied van architectuur en stedenbouw. Het was een doorslaand succes, zodanig dat mijn leven werd overgenomen door mijn bedrijf. Dat was ook weer niet wat ik ermee had bedoeld. De contacten met klanten waren kort en oppervlakkig; met de 35 freelance medewerkers zakelijk. Ik miste de wezenlijke verbinding met mensen.
Inmiddels was ik ook bewust gaan ervaren dat er meer is tussen hemel en aarde. Na enig shoppen in de spirituele wereld wist ik wat ik zocht: een opleiding waar gedegen basale kennis wordt gecombineerd met intuïtie. Die opleiding vond ik bij de toenmalige EDEM, nu Academie voor Polyenergetische Therapie. In vier heftige jaren, niet alleen binnen de studie, maar ook in mijn leven, heb ik veel kennis vergaard en ben enorm gegroeid. Eindelijk heb ik mijn draai gevonden; ik werk met mensen …….
Ik ben in mijn element als ik één op één werk, maar vind het nog fijner om met groepen te werken. Familieopstellingen hebben mijn hart gestolen! Bij lezingen, workshops en cursussen is het geen uitzondering dat ik aan het eind van de betreffende avond met een overborrelend hart terugrijd, of achterblijf. Geluk, noemen ze dat geloof ik….
Sinds begin 2009 is er een nieuwe loot aan de therapieboom. De Reconnection. Een behandeling die, gebruikmakend van de nieuwe energie, mensen verbindt met het universum. Deze omschrijving doet geen recht aan de prachtige uitwerking van deze techniek, maar ik weet even geen betere. Ik heb tijdens mijn reconnection te horen gekregen wat mijn pad is. Het is nog nooit zo duidelijk geweest. Ik weet waar ik naar toe ga.Met de Reconnective Healing heb ik geleerd om "met mijn handen" te werken. De praattherapeut wordt healer, maar op een wel heel bijzondere manier .....
In de inleiding van boeken, met name Amerikaanse, bedankt de auteur altijd een rijtje mensen. Ik wil dat hier een beetje anders doen:
Iedereen die op mijn pad kwam en die voor lange of korte tijd met mij is meegelopen of nog meeloopt, dank voor de lessen die ik van jullie geleerd heb en de warmte die ik mocht ontvangen. Zonder jullie allemaal zou ik niet zijn waar ik nu ben.
Alkmaar/Amersfoort mei 2009
|
